احمد اِرتوق

احمد اِرتوق
احمد اِرتوق
احمد اِرتوق
احمد اِرتوق
احمد اِرتوق
احمد اِرتوق

Ahmet Ertug

احمد ارتوق در سال 1949 به دنیا آمد. او درسال 1974 در مدرسه‌ی معماریِ لندن [1] در رشته‌ی معماری تحصیلات خود را پایان داد و پروژه‌هایی را در انگلیس، ایران و ترکیه به انجام رساند. او عکاسی را در سال 1972 در لندن شروع کرد و از فستیوال‌های کارائیب و زندگی خیابانی در نواحی غربی و شرقی لندن عکاسی کرد. در حالی که در بازه‌ی 1974 تا 1976 (1352 تا 1354 شمسی) در ایران به عنوان معمار مشغول به کار بود عکس‌هایی از شهرک‌های بومی و بناهای تاریخی ایران ثبت کرد. حس تعهدی که ارتوق به عکاسی داشت زمانی در وی شکل گرفت که عضویت افتخاری بنیاد ژاپن [2] به او اهدا شد تا در سال 1979 در مورد معماری باستانی این کشور تحقیق کند. ارتوق یک سال به طور پیاپی در ژاپن سفر کرد و از معابد تاریخی، باغ‌های ذِن[3]  و فستیوال‌های این کشور عکاسی نمود. 
احمد ارتوق بعد از پروژه‌ی تحقیقاتی‌اش در ژاپن به استانبول بازگشت و به عنوان معمار در پروژه‌ای که برای حفاظت از این شهر تاریخی طراحی شده بود کار کرد. دانش ارتوق در مورد محله‌های تاریخی این شهر به او انگیزه داد تا از میراث معماری بیزانسی، عثمانی و رومی که در استانبول وجود داشت عکاسی کند. نمایشگاه عکس‌های او از بناهای تاریخی استانبول با حمایت یونسکو در پاریس، مادرید و تورنتو برگزار شد.

 

 

طی دهه‌ی 1980 ارتوق مرکز انتشارات خودش را تأسیس کرد و از آن زمان تا کنون حدود 30 کتاب هنری نفیس در مورد هنر بیزانس، عثمانی، هلینیستی-رومی و آسیایی منتشر کرده است. او از دوربین قطع بزرگ 8 در 10 اینچ برای عکاسی از آثار معماری و مجسمه استفاده می‌کند. کتاب‌هایش با نظارت مستقیم خودش در برخی از بهترین چاپ‌خانه‌ها و صحافی‌های سوئیس و ایتالیا چاپ می‌شوند. 
نمایشگاه عکس‌های او از مجسمه‌های سبک هلینیستی و رومی در باغ‌های تویلری [4] در نزدیکی موزه‌ی لوور برگزار شد. عکس‌های او از مجسمه‌های بوداییِ کلکسیونِ موزه‌ی گوئیمت [5]  در کتابی ارزشمند منتشر شده و در همین موزه نیز به نمایش در آمد. این کتاب در سال 2004 از سوی نشریه‌ی لموند [6] به عنوان بهترین کتاب سال انتخاب گردید که از آن با عبارت «زیباترین کتاب سال» یاد شد. 
آثار ارتوق، از نما‌های داخلیِ وسیعِ بناهای تاریخی گرفته تا نگاه خیره‌ی مجسمه‌های باستانی‌اش، تعمق فکری او را در خود دارند و بیننده را به درون محتوای ذهنی خود می‌کشانند. 

 

 

عکس‌های قطع بزرگ او از فضای داخلی مسجد ایاصوفیه و جزئیات موزاییک‌های آن در گالریِ موزه‌ی همین مسجد به نمایش در آمد. در اکتبر 2008 نمایشگاهی از 35 عکس قطع بزرگ که ارتوق از شهر تاریخی اِفِسوس [7] گرفته بود در موزه‌ی اِفِسوس برگزار شد. آثار این نمایشگاه به عنوان کلکسیون دائمیِ این موزه برگزیده شدند. 
طی ماه‌های می تا ژوئن 2009 در کتابخانه‌ی ملی فرانسه نمایشگاه بزرگی از عکس‌های قطع بزرگ ارتوق برگزار شد که او از کتابخانه‌های تاریخی سراسر اروپا تهیه کرده بود و کتابی نیز از این آثار با عنوان «معابد دانش: کتابخانه‌های جهان غرب »[8] منتشر شد.
ارتوق همچنین از اپراهای بزرگ اروپا عکاسی کرد و آثار خود را در کتابی با عنوان «قصرهای موسیقی: اپراهای اروپا» در دسامبر 2010 منتشر نمود. رولف ساچس[9] ، نویسنده‌ی آلمانی، در مقاله‌ای با عنوان «اپراهای بزرگ از دریچه‌ی لنزِ بزرگ »[10] می‌نویسد: «احمد ارتوق عکاسی است که بیش از ثبتِ صرف از دستش بر می‌آید.»

 

 

در سال 2012 کتاب قطوری با عنوان «خدایانِ نمرود: محراب آنتیوخوس و پادشاهیِ کوماژن »[11] از آثار ارتوق منتشر شد که به اشیای تاریخیِ زمانِ پادشاهیِ کوماژن [12] در قرن اول پیش از میلاد پرداخته بود و به سلطنت آنتیوخوس اول مربوط می‌شد. 

 

 


[1] Architectural Association School of Architecture

[2] Japan Foundation: بنیاد ژاپن در سال 1972 با تصمیم شورای ملی این کشور به منظور ترویج و تبلیغ فرهنگ ژاپن تشکیل و در سال 2003 به موسسه‌ی اداری مستقلی تبدیل شد که زیر نظر وزارت امور خارجه‌ی این کشور فعالیت می‌کند.

[3] Zen gardens

[4] Tuilleries Gardens

[5] Guimet Museum

[6] Le Monde

[7] Ephesos

[8] Temples of Knowledge: Libraries of the Western World

[9] Rolf Sachsse

[10]  Grand Opera Through the Grand Lens

[11] Gods of Nemrud: The Royal Sanctuary of Antiochos & the Kingdom of Commagene

[12] یک حکومت پادشاهی باستانیِ ارمنی است که در دوران هلینیسم در جنوب آناتولیِ امروزی در نزدیکی انطاکیه بود.